Ministerstwo Panny Anny

Lifestyle blog

Klasa, która słucha pod ziemią - zasady na dzień w kopalni soli

Klasa, która słucha pod ziemią – zasady na dzień w kopalni soli

Przewodnik opowiada o solnej kaplicy, a na końcu grupy kilku uczniów dyskutuje o meczu, ktoś inny robi zdjęcie koledze, a wychowawczyni szeptem próbuje uciszyć całe towarzystwo. Ta scena powtarza się w wielu klasach, bo pod ziemią łatwo się rozproszyć, a trzy godziny słuchania to dla nastolatków spore wyzwanie. Wycieczka szkolna do Wieliczki daje mnóstwo wrażeń, jednak to, ile uczniowie z niej wyniosą, w dużej mierze zależy od zasad ustalonych przed wejściem do szybu i od współpracy z przewodnikiem. W tym tekście znajdziesz pomysły na umowę z klasą, role dla uczniów, sposoby na utrzymanie uwagi i podpowiedzi dla opiekunów.

Dlaczego pod ziemią trudniej skupić uwagę?

Kopalnia jest miejscem pełnym bodźców, które konkurują z głosem przewodnika. W wysokich komorach niesie się echo, obok przechodzą inne grupy, a uczniowie co chwilę widzą coś nowego, co chcieliby od razu pokazać koledze. Do tego dochodzi zmęczenie po zejściu kilkuset schodami i długie stanie w jednym miejscu.

Nie oznacza to, że uczniowie są niegrzeczni czy niezainteresowani. Po prostu warunki pod ziemią różnią się od tych w muzeum czy na lekcji. Lepiej przygotować klasę na trudniejsze warunki słuchania, niż przez całą trasę upominać uczniów, którzy rozpraszają się z powodów od siebie niezależnych.

Umowa z klasą przed wyjazdem

Zasady ustalone wspólnie z uczniami działają zwykle lepiej niż te ogłoszone przez nauczyciela przy wejściu. Dobrze jest poświęcić na to fragment godziny wychowawczej i zapisać ustalenia, które klasa zaakceptuje. Taka umowa może zawierać kilka punktów:

  1. Przez całą trasę trzymamy się grupy i nie zostajemy w tyle bez uprzedzenia opiekuna.
  2. Gdy mówi przewodnik, rozmowy odkładamy na przejścia między komorami.
  3. Rzeźb i dekoracji nie dotykamy, chyba że przewodnik wyraźnie na to pozwoli.
  4. Zdjęcia robimy w przerwach, a nie w trakcie opowieści.
  5. Złe samopoczucie zgłaszamy od razu opiekunowi, a nie dopiero na końcu trasy.
  6. Na umówiony sygnał opiekuna cała grupa milknie.

Sygnał ciszy, na przykład uniesiona ręka, sprawdza się lepiej niż podnoszenie głosu, które w podziemnych korytarzach odbija się echem i przeszkadza innym grupom.

Role, które angażują uczniów

Uczeń, który ma konkretne zadanie, rzadziej się nudzi i chętniej słucha. Podział ról przed wyjazdem zamienia zwiedzanie we wspólny projekt, a po powrocie daje materiał do lekcji. Przykładowe role mogą wyglądać tak:

RolaZadanie podczas zwiedzaniaCo powstaje po powrocie
kronikarzzapisuje nazwy komór i najciekawsze informacjekrótka relacja do gazetki szkolnej
fotografrobi zdjęcia w miejscach wskazanych przez klasęwystawa zdjęć z podpisami
reporterzadaje przewodnikowi przygotowane pytanienotatka z odpowiedzią eksperta
tropicielszuka na trasie wskazanych symboli lub przedmiotówmapka trasy z zaznaczonymi znaleziskami

Role warto rozdzielić tak, żeby każdy uczeń miał jakieś zadanie, nawet niewielkie. Dzieci, które na co dzień trzymają się z boku, często chętnie przyjmują rolę fotografa lub tropiciela.

Współpraca z przewodnikiem

Przewodnicy w kopalni prowadzą codziennie wiele grup i potrafią dostosować opowieść do słuchaczy, jeśli wiedzą, z kim mają do czynienia. Krótka rozmowa przed zejściem pod ziemię może wyraźnie zmienić przebieg zwiedzania. Warto przekazać przewodnikowi, w jakim wieku są uczniowie, co już wiedzą o kopalni i czy przygotowali jakieś pytania.

Szkoły planujące wycieczkę do kopalni soli w Wieliczce często korzystają z gotowych programów, w których przewodnik jest zapewniony w ramach organizacji wyjazdu. Przykładowy opis takiego programu dla grup szkolnych można znaleźć na stronie wyjazdyszkolne.pl, co pomaga sprawdzić, jak wygląda zwiedzanie z przewodnikiem i ile czasu trwa trasa. Niezależnie od formy organizacji przydaje się lista pytań przygotowanych przez uczniów, na przykład takich:

  • ile lat pracowali górnicy, którzy wyrzeźbili kaplicę;
  • jak górnicy orientowali się w korytarzach bez dzisiejszego oświetlenia;
  • czy pod ziemią żyją jakieś zwierzęta lub rośliny;
  • co dzieje się z kopalnią dzisiaj, gdy nie wydobywa się już soli;
  • która komora jest ulubionym miejscem samego przewodnika.

Ostatnie pytanie, o ulubione miejsce przewodnika, często prowadzi do najciekawszych i najbardziej osobistych opowieści na całej trasie.

Opiekunowie w ruchu

Grupa w kopalni rozciąga się na korytarzach, a w wąskich przejściach uczniowie idą gęsiego. Dlatego rozmieszczenie opiekunów ma duże znaczenie. Jeden z nich powinien iść tuż za przewodnikiem, a drugi zamykać grupę, żeby nikt nie został przy ciekawej rzeźbie, gdy reszta pójdzie dalej.

Wyobraźmy sobie sytuację, w której uczeń zatrzymuje się, żeby zawiązać but, a grupa skręca w boczny korytarz. Jeśli opiekun idzie na końcu, zauważy to od razu. Jeśli obaj nauczyciele są z przodu, zniknięcie dziecka może zostać zauważone dopiero przy kolejnym liczeniu. Liczenie uczniów przy wejściu do windy i po wyjściu z niej to prosta czynność, która daje spokój na resztę dnia. Warto też na początku zapytać przewodnika, gdzie na trasie znajdują się toalety, bo potrzeba skorzystania z nich zwykle pojawia się w najmniej odpowiednim momencie.

Gdy uwaga zaczyna spadać

Nawet najlepiej przygotowana klasa po dwóch godzinach zaczyna się wiercić. Zamiast walczyć z tym upomnieniami, lepiej sięgnąć po proste sposoby na odświeżenie uwagi. Krótkie pytanie quizowe zadane przez nauczyciela w trakcie przejścia, przypomnienie o zadaniu tropiciela czy zapowiedź, że za chwilę grupa zobaczy podziemne jezioro, potrafią na nowo zaciekawić uczniów.

Pomaga też zwykła świadomość, że zmęczenie jest naturalne. Po wyjściu z kopalni warto zaplanować przerwę na posiłek, zanim grupa ruszy dalej, szczególnie jeśli wycieczka do Wieliczki z Krakowa jest tylko częścią dłuższego dnia zwiedzania.

Po wyjściu na powierzchnię

Ostatnie minuty wycieczki często mijają w pośpiechu przy sklepie z pamiątkami i w drodze do autokaru. Tymczasem krótka rozmowa zaraz po wyjściu, gdy wrażenia są świeże, pozwala uczniom uporządkować to, co zobaczyli. Pytanie o jedną rzecz, która najbardziej zaskoczyła każdego ucznia, zadane jeszcze przed wejściem do autokaru, pomaga utrwalić wspomnienia lepiej niż późniejsza notatka.

Dobry dzień w kopalni nie zależy od tego, czy uczniowie przez trzy godziny stali w ciszy. Ważniejsze jest, żeby wiedzieli, czego się spodziewać, mieli konkretne zadania i czuli, że ich pytania są mile widziane. Przed wyjazdem warto ustalić z klasą wspólne zasady, rozdzielić role i przygotować kilka pytań do przewodnika, a po powrocie wrócić do nich na lekcji.